Blogpost

En dan eindelijk… De bevalling!

Zoals jullie hebben gelezen in mijn vorige post mocht ik dan eindelijk met 38+4 mij melden bij de verlos afdeling van het ziekenhuis. Bepakt en bezakt kwamen wij aan en werd ik door zusters begeleid naar mijn kamer en bed. Zij legde mij uit hoe zo’n inleiding nou eigenlijk gaat, want door die zwangerschapsdementie was ik alles even kwijt, of waren het toch de zenuwen… ?!

CTG apparatuur

Daar lig ik dan, 2 hartslag monitoren (ctg) om die mega onhandige dikke buik. En ja, ik zou ik niet zijn als alles in 1x goed bleef zitten. De banden gleden om beurten weg en als ik mij ook maar een ieniemini beetje bewoog dan waren de hartslagen al weer zoek. Wat een *#^&$*#@*! ding, kan dit aub even voorbij zijn. Troostje, dit moest dus om de 2 uur een half uur lang… lucky me! Ook kwam er een verloskundige om de zoveel uur even “gezellig” bij mij langs. Hier keek ik pas echt naar uit. Want hé, wie wilde nou niet dat er 3 verschillende artsen bij je naar binnen kijken en voelen. Nouja voelen…

Om de medicatie in te brengen werd er ook heel fijn elke keer aan je baarmoedermond gerommeld en nee dit is geen pretje, dit doet gewoon f*cking pijn. Maar ach we nemen alles voor lief want die 2 keutels moesten nu maar eens komen. Einde van de dag was ik nog geen cm opgeschoten met de ontsluiting. Oh my… het wordt zo’n weekend.

Dag 2

We liggen er weer op en top bij. (nee natuurlijk niet… hallooo! je gaat bevallen) En nog steeds aan dat ó zo geweldige ctg apparaat. Het is voor een goed doel dus heb mij er maar bij neergelegd en laat alles lekker over mij heen komen.

“Goedemorgen mevrouw, we gaan weer even kijken naar de ontsluiting” Weer een andere verloskundige. Jeetje hoeveel werken er hier wel niet! Zo benen wijd, floep die vingers erin (bahh) nou het schiet niet heel erg op hoor. We geven je nog een pilletje en dan kijken we over een aantal uur weer hoe het verloopt. Wel ja, ik lig hier nu toch.

Uiteindelijk was er zaterdag aan het einde van de dag helemaal niks veranderd. De zuster kwam mij vertellen dat als ik morgenochtend geen vooruitgang had, dat ik de volgende dag een dagje naar huis zou gaan omdat ze de medicatie niet zoveel dagen achter elkaar wilden geven. Maandagochtend zou ik mij dan weer kunnen melden hier, maar we moeten eerst de nacht nog doorkomen.

Om half 6 werd ik wakker, beetje gek gevoel in m’n buik en ik draaide op m’n andere zij. “Floep” het vloeide er zo uit. O jeeeej dat waren de vliezen die braken. YES!! niet naar huis maar bevallen!! Lichtelijk in paniek drukte ik op de emergency knop, ik wilde het eigenlijk uit schreeuwen van blijdschap maar laat ik maar even rustig blijven. De zuster kwam mij helpen en na de douche werd ik naar een beval kamer gebracht. Oja, tussen door natuurlijk even naar huis gebeld dat het gaat beginnen hihi.

De bevalling

Vol adrenaline ging ik m’n bevalling in, maar al snel kwam de pijn en dit was een helse pijn en ik wist niet hoe ik dit moest opvangen. Moest ik nou zitten, liggen, lopen, kruipen, hangen op de yogabal?! HELP. O god en dan al die snoertjes en die verdomde hartslag meting die natuurlijk op z’n plek moest blijven zitten. Rug weeën had ik dus, wat een hel! Oh my en waar blijft die ruggenprik, ik wil hem NU!!! Ja draakzilla in the house!!! schaam mij diep, die lieve zusters en die zat ik nu af te kafferen. Ook Den moest het ontgelden. Lief als hij is, masseerde hij mn voeten, maar dat was niet bepaald wat ik wilde op dat moment en dat heeft hij geweten ook… ahh arme jongen. Wat pijn al niet met je doet. Anyways, 2 uur later was ik dan eindelijk aan de beurt voor die ruggenprik. Ik ben niet bang van prikken dus kom maar door met die prik, niks van gevoeld dus ging top! Hèhè, eindelijk een beetje ontspannen.

Spoedkeizersnede

Inmiddels was het half 3 s’middags en ik had zo’n erge dorst maar mocht niks drinken voor als ik eventueel een keizersnede zou krijgen. De hartslagen waren vanaf 11 uur ’s ochtends al een drama om op beeld te krijgen en m’n ontsluiting vlotte ook voor geen ene meter. Ik zat op 6 cm op dit moment. Om half 5 kwamen ze nog even kijken, het ging langzaam maar oke. Elk half uur kwam er iemand kijken. Om half 6 kwam de gynaecoloog mij zeggen dat als ik over een half uur niet voldoende ontsluiting had, ik mij moest voorbereiden op een keizersnede. (dit had ik natuurlijk allang gedaan, want hoe vaak lees je wel niet met 2 dat er een keizersnede aan te pas is gekomen) A fijn nog geen 5 min later kwamen er een aantal zusters gevolgd door mevrouw de gynaecoloog, de kamer op gestormd. “We gaan nú de OK op.”

Ik werd “ff” op een ander bed getild en ik kreeg een mooi blauw ok jasje aan. In het bed reden we naar de OK door de omkleed ruimtes waar Den ook nog even kleding aan kreeg want hij ging natuurlijk mee de OK op.

Op de OK

Doormiddel van mijn ruggenprik werd de verdoving verhoogd zodat ik niets zou voelen. “Brrr.. wat is het hier koud en hoezo zoveel mensen?” Ik denk dat er wel 10 man stond. Maar erg veel of lang kon ik hier niet over nadenken want ze gingen beginnen. Omdat het spoedkeizersnede was krijg ik de kinderen niet te zien, pas als ik terug kom van de OK. Dit werd mij van te voren nog even verteld. M’n buik lag open en toen spatte er plots allemaal water omhoog, dit was m’n 2e vruchtzak die nog dicht zat en nu open spatte. Tegelijkertijd hoorde ik enige paniek om mij heen… Ojee, gaat het wel goed?

Het ging allemaal zo snel en zij haalde mijn baby’s uit m’n buik en hielden het 1 sec omhoog. ” kijk hier is het jongetje” (Mason Conor, 18:19) en, “hier is het meisje” (Juna Mae, 18:21) Ze werden gelijk in een couveuse bedje gelegd en ik kon ze van een afstandje zien maar zo leuk zag het er niet uit. Ik hoorde nog steeds de paniek van de artsen / assistentes om mij heen. Maar omdat je er toch niet helemaal bij bent maak je dit moment niet heel erg mee. Ik keek vragend en huilend naar Den, die zijn lach opzette en zijn duim opstak. Alles om mij rustig te houden maar ik had allang door dat er iets niet klopte.

In mijn ooghoek zie ik Mason die gereanimeerd werd, erg naar om te zien en bij Juna was het nog erger. Zij kreeg een tube in haar keel en werd letterlijk opgetild en weer neergegooid (reanimatie) en alles werd uit de kast getrokken.

Kantje boord

Ik kon alleen maar huilen. Na een tijdje werden zij naar couveuse gebracht en ik werd nog even dicht gemaakt. Toen ik eenmaal op mijn kamer aan kwam werd mij verteld wat er aan de hand was. Juna had een apgar score van 2, dat is heel erg laag en lag ook nog aan een beademingsapparaat in de couveuse. Mason had ook een lage score maar was snel op een normale score waardoor hij alleen in de couveuse hoefde. Ook hadden ze beide mogelijk een infectie opgelopen doordat er gepoept was in de vruchtzak die op de operatietafel open spatte. Hierdoor moesten zij 5 dagen antibiotica toegediend krijgen.

Zóooo mega sneu, die slangetjes, het infuusje achh die arme kindjes. Maar voor Juna was het kantje boord, als de artsen ook maar een kwartier later mijn keizersnede gedaan zouden hebben dan was zij er niet meer geweest.

Ik was helemaal aan het shaken van de adrenaline en had mega dorst en trek want de bevalling had al met al 14 uur geduurd. Nadat ik een beetje was bijgekomen (nog steeds mega shaken) ging ik mijn kinderen eindelijk goed bekijken. Tranen tranen tranen, ik kon alleen maar huilen… Die avond kwam de klap pas, mijn bevalling was best wel een traumatische ervaring voor mij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top