Blogpost

Roze wolk of toch niet?

Door de complicaties bij de bevalling waardoor Mason en Juna antibiotica kregen moesten wij 5 dagen in het ziekenhuis blijven. Ook ik was een emotioneel wrak en kan mij erg weinig herinneren van de dagen in het ziekenhuis. Ik heb gehuild, heel veel gehuild.

Na 2 dagen kwam Mason bij mij op de kamer. Wat een opluchting 1 van mijn kinderen bij mij te hebben. Mason huilde veel, echt heel veel. Hierdoor zat ik met hem mee te huilen, erg gezellig dus! Toen Juna de dag erna ook bij mij op de kamer mocht slapen (wel met de kanttekening, als het niet goed gaat moet zij gelijk terug) was ik heel erg blij en kon ik alleen maar naar ze kijken. Verder kon ik heel weinig. Ik liep stapje voor stapje. Hen verschonen en in bad doen kon ik niet. Ik heb 5 dagen in bed gelegen en met ze geknuffeld en borstvoeding geprobeerd te geven. Ja het is nog steeds een erg warrige periode. De borstvoeding die niet opgang kwam kostte mij ook heel veel energie. Ik “moest” om de 1,5 uur gaan kolven maar ik was hier niet fit voor en deed dit dus niet. Ook het voeden ’s nachts werd gedaan door de zusters.

met z’n tweeën in een couveuse bedje

Naar huis

Na 5 dagen mochten wij eindelijk naar huis, Jippie! Thuis was alles mooi versierd en er hingen zoveel kaarten, wat lief! En ja, de tranen lopen natuurlijk weer over mijn wangen. Wij zetten de maxi cosi’s neer en vragen ons af, moeten we de jasjes al uit doen? en moet ik al een flesje maken? Hoelaat komt die kraamvrouw? heel erg onwennig en totaal geen idee wat ik met die 2 keutels aan moet op dit moment. Ik ben maar op de bank gaan zitten en heb gewacht op de kraamzorg. Daar was ze, een lieve zorgzame vrouw en wat leuk was, is dat zij zelf ook 2x!!!! een tweeling heeft gekregen (wowww respect!)

De dagen met de kraamvrouw vlogen voorbij, ook omdat ik alles maar voor de helft mee maakte, ik was niet fit, huilde aan 1 stuk en wist van voren niet dat ik van achteren leefde. Ik zat echt ff in een dip. De kraamvrouw probeerde mij er bij te betrekken maar ik kon het oprecht niet opbrengen. 6 weken herstel na de keizersnede… pff 6 weken dit… hoe dan??? De eerste weken waren zo mega zwaar, ook omdat ik dus helemaal niet mijzelf was en echt mega mega kraamtranen had, nouja kraamtranen waren het niet hoor. Maar het werd wel minder… (3 maanden later)

(achteraf denk ik dat ik toch een vorm van postnatale depressie heb gehad)

De kraamtijd was zo mega druk, zoveel visite echt meerdere malen per dag.. elke dag, elke avond en elk weekend. Daar zijn we op een gegeven moment mee gestopt. We lijken wel gek… Ik had overigens helemaal geen behoefte aan al die visite, klinkt zo hard maar ik kon dit er echt niet bij hebben. Gezellig gaan zitten doen terwijl ik gewoon een mega wrak was… en ’t liefst elk uurtje wat ik in bed kon liggen dat ook deed.

Slapend in hun babynestjes, in de box. (bopita twin xl)

Roze of grijs?

Beetje bij beetje knapte ik op. Deed weer eens wat gezelligs aan en probeerde zo af en toe een avondje weg te gaan. Dit deed mij goed en gaf mij het gevoel dat ik weer “leefde”. Zo rond de kerst periode had ik het allemaal een klein beetje onder de knie. En sorry, nog even over die roze wolk, welke roze wolk??? Bij mij was die gewoon grijs hoor! tja.. mocht ik het ooit nog eens over doen, hoop ik echt zo veel meer te kunnen genieten van alles.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top